Aukerak, aukerak, aukerak... aukera funtzionalak an euren funtzioa

Zioén Txopi-k atzo:

Barkatuko didazue nire ignorantzia baina noiz nintzen txikia genuen erabiltzen aditza an oso modu praktiko, xinple eta eraginkor:

- Berari emateko
- Zuk gu etxera ekartzeko
- Nik zuek ikusteko
- ...

Edo besterik gabe: emateko, ekartzeko, ikusteko... zeren kontestuak esaten digu zein den subjektoa ta objektoa.

Bai, eta justuki horregatixe genioén hemen ze:

Aditzaren arazo nagusia ez da, inondik inora, bere osaera, baizik bere kokapena (galdegaiaren legea), zein den puntu kruziala (hala nola sintaxi buruazkena, orohar).

Kontua da ze, alde batetik, existitzen dirá aukera ez-jokatuak zeinekin evitatu ahal dén (ia) edozein aditz subordinatu jokatu, hala nahi izanen gero. Eta aukera ez-jokatu horiek urrezkoak dira, eta landu behar dira (adibidez landuz tresna burulehenak) eta zaindu eta... Bai, dudagabe, oso eskura egon beharko dira halako aukerak. 

Horretaz gain, eta aditza jokatuz, báda aukera ki ez egín aditz-konkordantzia datiboa edota objetu-konkordantzia pluralak. Horiek ere dirá aukerak, beste aukera batzuk, ondo inportanteak ere, zein behar diren baloratu, landu, zaindu...

Eta azkenik, tratamendu bat eman behar zaie ki "nor-nori-nork" paradigmak (aukeran ere hortxe baitaude), zeintzako ez diren bilatu behar hain justu paradigma zailenak, baizik paradigma funtzionalak an euren funtzioa, hala izan daitezén, noiz nahiago, beste aukera real bat barnén hizkuntzaren erreminta-kutxa oparoa eta ondo landua, non denetarik dagoen. [886] [>>>]