"dioçon" hori azaltzeko, printzipioz, ez genuke besterik behar

Genioen atzo ze:

Beraz, hor da kontraste bat artén:

• "dioçaçu" non referentzia datiboa aurreratu den, eta

• "dieçadaçu" edo "dieçaguçu" non referentzia datiboa gelditu baitá an bere leku regularra.

Bihar saiatuko gara ikusten zér gertatzen den an subjuntiboak, zein erabiltzen dirén maizago.

Eta jarrátuz kin Etxeberri Ziburukoa, ikusten ditugú adizki ez-datiboak nola:

• deçagun
  

• deçaçun 

• deçan 
  

•  deçaten

• deçaçuen
  

• deçadan
  

aurká adizki datiboak nola:

• dieçaçugun
  

• dieçaçuten

• dieçaçun
  

non "-i-" horrek (an "die-") sinpleki adierazten du ze adizki hori dá datiboa (tripersonala). Esan nahi baita ze hori ez da "dio-" forma bat. Halaber daukagú honako hau:

•  dieçen (hark haiei, regularra ere)

Baina azkenik daukagú:

• dioçon (hark, hari)
  

zein den irregularra an zentzua ze lehenengo "-o-" hori (an "dioçon") ez litzaken hor egon behar , zeren regularki izan beharko zén "dieçon". 

Akaso irregularitate hori sortu dá zatio analogia kin "dieçen" regularra, eginez honako bikotea:

• dioçon/dieçen (non "dieçen" báden regularra)
  

 "dioçon" hori azaltzeko, printzipioz, ez genuke besterik behar (analogia hori nahikoa litzake). [1894] [>>>]