Esan nahi baita ze narrazioa ez da salbuespenezko genero bat zein den agertzen an kasu bakan batzuk, nolabait apartekoak, baizik oinarrizko ariketa bat zein den guztiz uztartzen an eguneroko komunikazioa, eta zeintan erabateko naturaltasunez erabiltzen dén (erabili beharko litzakén) SVO neutroa; alegia, euskararen SVO ordena neutroa

Har daigun berriro atzoko esaldia:

Minberatu jakon bijotza neskatilliari neba edo mutil dongiaren kinu ta sinubak gaiti. Eldu zan aita gana illetaz ta negarrez alabia, ta dirautsa: 

- Aita neuria, nebiak egin dau oker andi bat;...

SVO neutroa, kin S thematikoa eta VO rhematikoa.

Ohartu ze SVO neutro hori normaltasunez integratzen da an eguneroko elkarrizketa bat artén alaba bat eta bere aita, non alabak aurkeztu nahi dión aitari egoera berri bat, inplizituki erantzunez ki galdera orokor hau:

• Zér gertatzen da? 

zeinen erantzun modukoa izanen litzakén:

- Aita neuria, nebiak egin dau oker andi bat;... 

Esaldi hori funtzionatuko litzaké antzera nola egunkariko titular bat, non sujetua (neba) dén oso kontextuala, halan ze konsidera geinké sujetu hori thematikoa, eta predikatua rhematikoa (baita ere konsidera geinké ze, aitarendako, informazio guztia dela berria, rhematikoa, osatuz esaldi osoko foku informatiboa).

Bestalde, SVO neutro hori uztartzen da an narrazio bat (alabak egiten duena), aurkeztuz egoera berri bat zeintaz jarraian alabak berak emanen dituén (kontatuko dituén, narratuko dituén) zehaztasun gehiago.

Esan nahi baita ze narrazioa ez da salbuespenezko genero bat zein den agertzen an kasu bakan batzuk, nolabait apartekoak, baizik oinarrizko ariketa bat zein den guztiz uztartzen an eguneroko komunikazioa, eta zeintan erabateko naturaltasunez erabiltzen dén (erabili beharko litzakén) SVO neutroa; alegia, euskararen SVO ordena neutroa. [3177]