A ze istorio tristea!

Ikusi dugunez (ikus #3077 eta #3078), "versus" jaio zén aditz, bihurtu zén izen, adverbio postpositibo, eta baita postposizio ere, lehenago ze bihúrtu preposizio an hizkuntza diferenteak, esparru diferenteak (orokorrak eta berezituagoak) kin signifikantza diferenteak. Ibilbide horretan, ez bide zuen aurkitu arazo berezirik, guk dakigula, eta, bistan denez, bide emankorra egin zuen, egin du, egiten ari da, euskaran ere.

Gure hizpideko "aurka" jaio zén adverbio (itxura guztien arabera signífikatuz "aurrez-aurre"), bihurtu zén izen, eta baita postposizio ere, lehenago ze bihúrtu preposizio an esparrua on esku-pilotako iragarkiak signifikatuz aurkaritza (eta hortik, ondobidean, pasatu behar zén edozein esparrutara, plazara, mundura, antzera nola beste aukera prepositiboak ere), harik eta, ai!, euskal hizkuntzalariak hasi egiten euren deslana, dena desegiteko lana, dena des egiteko lana (hor aditza dá "des egin", banatua, non "des" bihurtu dén izena), justuki noiz euren hizkuntzalari-lana bihurtua zén... klavea. A ze istorio tristea! [3080]