Jokaera guztiz kaltegarri hori ez da soilik islatzen an euskal hizkuntzalaritza eta sozietatea, non dén ezin kaltegarriagoa, baizik ere an munduko hizkuntzalaritza

Zénbat gustatuko litzaiguken baldin Laka-k erantzunen balú (benetako zientziak eskatzen duen lez), baina ez, Laka ez da mintzatuko, ez du erantzungo, eutsiz ki bere jokaera antizientifikoa. Bai, atzokoan genioenez, soilik gelditzen zaio ixiltasuna, ixiltasun zaratatsua:

Hor falta da zientzialari batek izan behar duen oinarrizko kualitate bat: umildadea, honestitatea. Horiek falta badira, soilik gelditzen da ixiltasuna, ixiltasun antizientifikoa, ixiltasun elokuentea, eta, hori bai, atzetik mintzatu burúz sasiteoriak (ikus #228).

Jokaera guztiz kaltegarri hori ez da soilik islatzen an euskal hizkuntzalaritza eta sozietatea, non dén ezin kaltegarriagoa, baizik ere an munduko hizkuntzalaritza, nola saiatuko garén erakusten bidéz artikulu bat ganik Ramesh K. Mishra, Aparna Pandey eta Narayanan Srinivasan (2010), zein dén titulatzen "Revisiting the scrambling complexity hypothesis in sentence processing: a self-paced reading study on anomaly detection and scrambling in Hindi", non autore horiek burutzen dituztén aski antzeko ikerketak respektu Laka/Erdozia-k egindakoak, baina euren kasuan aztértuz prozesamenduá on Hindi hizkuntza (SOV). Jarraitukó. [3149]