Lakarra (2018): "... 'jate' todavía en Capanaga, sin el analógico y tardíamente extendido 'jake'."

Atzo esaten genuen ze analogia dá mekanismo printzipala, tipikoa (nahiz, jakina, ez bakarra), nondik gertatu ahal dirén interferentziak arten adizkiak edota artén aditz-paradigma osoak (alde horretatik, atzoko adibidea iruditzen zaigú erakusgarria). Gaur ikusiko dugu beste eragin analogiko bat, zein mugatzen den ki adizki soil bat non gertatu dén ordezpen bat artén gure betiko konsonante epentetikoak ("-t-" eta "-k-") an "izan" aditzeko "nor-nori", zeinen 3. persona pluralean gauzatu dén honako aldaketa hau:

• jate → jake

 Horri buruz, Lakarra-k dio an bere "La prehistoria de la lengua vasca" (2018):

Al menos fuera de la 3ª p.sing., cf. jako pero jate todavía en Capanaga, sin el analógico y tardíamente extendido jake. [Lakarra, 2018:174]

Esan nahi baita ze, 3. persona plural horretan lehenago izan zén "jate" forma (kin "-t-" epentetikoa), zein gero bihurtuko zén "jake" bidéz analogia kin 3. persona singularra on ber "nor-nori" paradigma. Hor ez zen gertatu evoluzio fonetiko-fonologiko bat, baizik aldaketa analogiko bat. [2948] [>>>]