Baina horretarako behar dá perspektiba orokor egokia, eta hain justu perspektiba orokor egoki hori eskaintzea da hizkuntzalarien lana, eta jakina, hizkuntzalaria naizen aldetik, nire lana ere

Atzoko hariari jarraiki, gogora daigun nóla amaitzen genuén gure aportazioa ki Mikel Mendizabal-en  liburua titúlatzen "Hizkuntzen berdintasun komunikatiboa: mitoa ala errealitatea?" (2014:107-140), zein, ikusi ahal denez, publikatu zén duela 12 urte (superfizialki birmoldatua):

Ez, dena ez da berdin, dena ez dago berdin garatua, ez partzialki (sistema numerikoak), ezta orokorrean ere (sistema sintaktiko orokorrak). Alde sintaktikoan, euskarak behar du askatasuna afin irábazi mekanismo sintaktiko-diskursibo progresiboak, eta ez soilik askatasuna, baizik ere laguntza aktiboa on hizkuntzalariak, zein beharko lukete eman sugerentziak afin erraztu ibilbide progresiboa (sugerentziak izan litezke arrakastatsuak edo ez, jakina). 

Euskararen hizkuntzalariek ezin dute jokatu an hizkuntza sintaktikoki azpigaratuagoa berdin nola bailitzan hizkuntza ondo garatua. Diferentea da euren papera: euskararen hizkuntzalariek behar dute jokatu paper askoz ere aktiboagoa an defensa on eskubide intralinguistikoak on euskal hiztunak, zeinen artean den aurkitzen eskubidea ki erabili hizkuntza progresiboa. Hori bera esan behar da respektu hizkuntzalariak on japoniera eta beste hizkuntza regresiboak. Eta berdin ere esan behar da gain linguistak on piraha eta beste hizkuntza anumerikoak. Zeren matematika ere eskubide da. Besteak beste. [2014]

Bai, 

Alde sintaktikoan, euskarak behar du askatasuna afin irábazi mekanismo sintaktiko-diskursibo progresiboak, eta ez soilik askatasuna, baizik ere laguntza aktiboa on hizkuntzalariak,...

Baina horretarako behar dá perspektiba orokor egokia, eta hain justu perspektiba orokor egoki hori eskaintzea da hizkuntzalarien lana, eta jakina, hizkuntzalaria naizen aldetik, nire lana ere. [3060]