"Eta, hala, hizkuntzaren mugak aldagarriak izan daitezke, izan behar dira." (erantzunez ki Alberto Barandiaran an Euskaldunon egunkaria, 2002ko uztailaren 20a)

Herenegungo elkarrizketan (2002koa), hauxe zen titularra:

Euskarak gramatikaren mugak gainditu behar ditu. (Euskaldunon egunkaria, 2002ko uztailaren 20a)

Hango textutik, atzokoan nabarmentzen genuén honako zati hau:

Beste hizkuntzen garapenean, ikusi dugu nola hizkuntzen muga horiek aldatu diren. Hizkuntza ikuspuntu dinamiko batetik ikusi behar da, ez ikuspuntu estatikotik. [Erantzunez ki Alberto Barandiaran an Euskaldunon egunkaria, 2002ko uztailaren 20a]

eta gaurkoan azpimarratu nahi genuké hain justu atzokoaren hurrengo zatitxoa:

Eta, hala, hizkuntzaren mugak aldagarriak izan daitezke, izan behar dira. Eta zilegi da beste aurrerakuntza batzuk proposatzea. [Erantzunez ki Alberto Barandiaran an Euskaldunon egunkaria, 2002ko uztailaren 20a]

Bai, dudagabe, hizkuntzak garatu egiten dira, eta euren garabidean, gramatikaren mugak aldagarriak izan behar dira ki emán aukera progresibo osagarriak.

Kontua da ze aukera horiekin ez da galtzen ezer, soilik aberasten da hizkuntza (an puntu gaur-egun kritiko bat), horrela ahaldunduz euskal diskursoa, eta esan gabe doa, hizkuntza bera, euskara (eta, berdin gertatu beharko litzaké, finean berdin gertatu beharko dá kin japonesa, burmera, piraha...: ikus #3090, #3091 eta #3092). [3097]