Iwasaki/Tao (1993): "In japanese natural conversations, it is typical that speakers divide a clause up into constituent phrases"

Atzokoan genioen ze, japonieran, unitate ritmiko-semantikoak izanen liraké basikoki unitate intonatibo modukoak:

Japonieran, aldiz, ritmoa markatuko litzake bidéz unitate intonatibo modukoak. Esan nahi baita ze unitate ritmiko-semantiko horiek izanen zirén nolabaiteko unitate intonatiboak ere (tonu-aldaketek emanen bailieke batasun hori), zein joanen liraken pilátzen an ordena sintaktiko regresiboa (inkoherentea), akaso osatuz unitate intonatibo handixeagoak baina berdin inkoherenteak, an modu tipikoki aski mekanikoa, aski monotonoa, harik heldu ki aditz nagusia,  halan ze emaitza izanen zén aski inexpresiboa.

Nahizta, genioenez, unitate ritmiko-semantiko tonal horiek batu ahal dira intonatiboki kin beste unitate bat edo batzuk ki osátu unitate intonatibo handiagoak, japoniera mintzatu inprovisatuan tipikoa izaten da ze unitate labur horiek bihur daitezela unitate fonikoak ere (kin pausa fonikoak euren artean). Hala esaten digute Iwasaki/Tao-k an euren "A Comparative Study of the Structure of the Intonation Unit in English, Japanese, and Mandarin Chinese" (1993), eta baita ikusi an ondorengo adibidea: 

• [1265] Iwasaki eta Tao-k (1993) ematen duté adibide ilustratibo bat gain nóla zatitzen diren intonazio-unitateak an japonierazko diskurso mintzatua

Eskerrik asko, Gilen, zatio zabaldu informazio hori gain hitzaldia burúz «Japonia eta euskara» zein Hiromi Yoshida-k eskainiko du biharkoan: idatzi diot ki Karlos Cid nahizik entzún hitzaldia, zein, seguru izanen dela oso interesantea.

Hori dela ta, itzul gaitezen ki japoniera eta, orokorkiago, jarraitu daigun kin gure azterketatxoa on intonazio-unitateak eta euren papera an komunikazio humanoa. Horretarako, ikustagun ondorengo adibidea ganik Iwasaki eta Tao (an "A Comparative Study of the Structure of the Intonation Unit in English, Japanese, and Mandarin Chinese", 1993):

Hor ikusten denez, japoniera mintzatuan informazioa eman eta jasotzen da an unitate intonatibo laburrak zein eman eta jasotzen dirén an modu oso ezjarraitua (tartean askotan agertzen zaigú "nee" partikula). Adibide hori izanen litzaké ilustratiboa burúz nóla zatitzen diren intonazio-unitateak an diskurso mintzatua.

Aipu handi horretatik, nabarmendu nahi dugu ze:

In japanese natural conversations, it is typical that speakers divide a clause up into constituent phrases. (...) Thus it is typical for speakers of Japanese to divide ideational information, generally realized in clausal forms, into pieces. [Isawaki/Tao, 1993]

Adibide horretan (2 esaldi, 9 intonazio-unitate, 9 unitate foniko), halako zati (pieces) gehienak (bederatzitik zortzi) koinzidituko lirake kin unitate ritmiko-semantikoak zein bihurtu dirén talde fonikoak ere. Zortzigarrena ("hyooka-ga ano hito") baita izanen litzaké talde intonatibo foniko labur eta inkoherente bat, baina kasu horretan osatua ganik bi talde ritmiko-semantiko ("hyooka-ga" eta "ano hito"). [3111]