Kindaichi (1957): "Since there is pitch accent but no stress accent in Japanese, the sounding of each syllable tends to be the same in length."

Ikus daigun zerbait gehiago burúz japonesaren ritmoa eta intonazioa, aipatuz ondoko hitzak ganik Kindaichi (1957):

Riythm

Since there is pitch accent but no stress accent in Japanese, the sounding of each syllable tends to be the same in length. [Kindaichi, 1957:123]

Esan nahi baita ze, japonieran, diskursoaren ritmoa ez da markatzen bidéz azentu espiratorioak (stress accent, azentua on intensitatea zeinen bidéz ematen zaión indar eta luzera gehiago ki silaba bat an talde ritmiko bakoitza), baizik, gehiago, bidéz azentu tonal modukoak (pitch accent), non printzipioz ez den ematen indar gehiago ki silaba bat, baizik ze aldatzen da tonua barnén hitza, mantenduz ber intensitatea eta ber luzera silabikoak (praktikan ezer ez da perfektua, eta batean egon ahal da tonu-aldaketatxoa, eta bestean egon ahal da intensitate apur bat ere). Hau da, azken kasu horretan, silaba bakoitzaren intensitatea aldatzen ez denez, euren luzera ez ohi da aldatzen, baizik ze mantentzen da oso uniformeki. 

Indarbako azentu tonal silabikoki uniforme horiek integratzen badira an egitura sintaktiko buruzken rigido bat, emaitza izanen da ondo monotonoa orohar, bereziki noiz ere saiatzen garen egíten esaldi minimoki luzeak, non, gainera, koherentzia-faltak ahulduko duén edozein efektu expresibo: 

..., Japanese people's conversation that sounded like a machine gun. 

For these reasons the rhythm of Japanese is very monotonous. [Kindaichi, 1957:123]

Bai, oso monotonoa (very monotonous), sintagmaz sintagma doana, aski mekanikoki, pilatuz informazio inkoherentea areanda azkenean lórtu koherentzia an esaldiko azken hitza: aditza. Halako sintagmaz-sintagmako metatze inkoherenteaz mintzo ginen an momentu bat on gure lehengo eguneko videoa:

• Klikatu hemen ki ikusi videoa

Hau argazki bat da: ikus videoa an goragoko esteka.

[3108]