Azkue-k eratorri zuén "kizun" izena "para denotar «objeto, fin»."

Aurreko sarreretan aipatua dugú hóri mekanismoa on euskara zeingatik hainbat sufijo askatu dirén afin sórtu izenak, aditzak edo bestelako hitz solteak. Ikus ere:

• Azkue (1925): "ara" (izena) > "-kara" (sufijoa) > "kara" (izena)
• "... el curioso fenómeno de adhesión del elemento epentético"

Aipatua dugu halaber nóla Azkue mintzo zén burúz erábili kontzienteki mekanismo hori, zein Azkue-k berak erabiliko zuen noiz askatu zuén "-kizun" sufijoa ki sórtu "kizun" izena:

El que estas líneas escribe [Azkue-k berak] se ha valido alguna vez del sufijo epentetizado kizun para denotar «objeto, fin». [Azkue, "Morfología Vasca", 1925:18]

Izan ere, "kizun" solte hori izan liteké beste aukera interesgarri bat ki aurkéztu perpaus finalak, eta akaso sintagma destinatiboak ere (agian, batzuetan, bilatuz desanbiguazioa):

Honek balio du ki(zun) ikúsi telebista.
Honek balio du ki(zun) personak nola zu.

Edonola ere hor daukagu "kizun" askea. [794] [>>>]