"i(n)otsi" aditza litzaké hain zaharra ze aurkitu litekén an denominazioa bera on euskara ("i(n)o-s-(k)ara > euskara)

Atzokoan aipatzen genuén "dinotsut" adizkia, zein pertenituko litzakén ki "i(n)otsi" aditza (edo hurbileko aldaera bat zeinen variazioak ez liraken bereziki esanguratsuak ki gure helburuak):

• Iñotsi, manar, más bien fluir. [Azkue, 1935]
  

zeinen zentzua aisa lotu ahal den kin jarioa zein den existitzen noiz "mintzátzen" edo "esaten" ("dinost"...), eta zeinen erroak parte hartuko lukén an izendapena bera on euskara ("i(n)o-s-(k)ara > euskara), izan ere horren zaharra litzake aditzi hori. Puntu horretaz, gogora daigun ondoko pasartea ganik Lakarra (2006), non aipatzen dén hipotesi hori, planteatua ganik Irigoien (1977) eta Lakarra-k (2006) gero moldatua (ikus #1787): 

Formaren aldetik [Azkue-k aipatutako "inotsi" aditz horrek]  ez du "esan" zentzuz erabiltzen diren flexioetatik alderik eta erauntsi erak ere, dudarik gabe faktitiboa formaz, zentzu bat baino gehiago ditu: bat, gorago ikusi dugun bezala, "hitz egin, mintzatu", eta "erautsi" erak bezala "ari izan";... [Irigoien, 1977]

Bai, hortxe da "i(n)otsi" aditz zaharra eta ondo zabaldua geografikoki ("diostazu", "diotsut"), eskainiz eredu erraza ki analogia (edo nahiago bada, hibridazioa) nola izan ahal dén atzoko "derautzut >= derautsut >= deutsut". [3030] [>>>]