Eta zér esan burúz bi "deraustae" tripersonal horiek erabiliak ganik Lazarraga an guztiz ber zentzua nola haien versioak kin "-tz-" ("*eradun")

Aurreko sarreretan aipatu izan dirá "deraustae" laguntzaile tripersonal indikatibo normalak an Lazarraga (1588):

Alfer ifini naiçu purgaetan / ozpin-baracacetan seculaco: / ez deraustae besteric ateraco, / salvo bay çaitudala amaetan (B22: 69-72) [Lazarraga, 1588]

Bestalde, aipatu ohi da Lazarraga-ren polimorfismoa an adizkiak, alegia forma ezberdinak erabiltzea ki beté ber funtzioa, hala nola adibidez:

• nik hura dot, deut, det (signifikatuaz: "dut")

non, bide batez, "deut" hori ("nik hura deut") nahastu ahal den kin "*eradun"-go beste hau: "hark niri de(ra)ut > deut", alegia estandarreko "dit" objetu-singularra, zeinen plurala an mendebaldeko gipuzkera dokumentatu den nola "diraust", nola ikusten genuén an #3023 (ikus ere #3024):  

Gaur galdetzen dugu: Bá al da "*eradun"  adizki argirik kin "-st-" edo "-sk-" ordéztuz jatorrizko "-zt-" edo "-zk-"? Bai, ikus adibidez honako bi hauek an esparrua on gipuzkera:

• diraust "dizkit" (XVI. mendea, mendebaldeko gipuzkera: Urolaldea-Goierri)

• diuscu "dizkigu" (1716, Lasarte)

Mendebaldeko gipuzkeran ez ei da duda handirik respektu forma horren jatorria: "*eradun", baina ondoko hizkeretan (zehazki Oiñatiko hizkera litzake Lazarraga-rena) badirudi ze askoz gehiago kosta egiten da esleitzea forma hori ki "*eradun", akaso zeren agertzen den kin objetu singularrak, edo akaso zeren, forma horien ondoan, agertzen dirén erabilera datibo-kausatibo batzuk ere ("*eradun"-ek ere erakusten ditú erabilera datibo-kausatibo sintetiko zaharrak: Irulegiko "eraukon" zaharra izan liteké horietako bat).

Gure ikuskeratik, ordea, aski natural iruditzen zaigu "deraustae" tripersonal normal horiek esleitzea ki "*eradun" (areago kontuan hartzen badugu gorago aipatutako polimorfismoa an Lazarraga), nahizta erabilera horiek (antzera nola aipatutako "nik hura deut" ere) ez izán baizik azken islada marginalak on erabilera batzuk zein galtzear zeuden, baina zein lehenago izan zitezkén askoz maizkoagoak, edota guztiz nagusiak an transizioa ti "*eradun" forma puruak buruzki "*eradun" forma hibridoak, non jada analogizatu dén "-st-" multzoa (berdin-berdin nola an "diraust"), zeinen formak erabiliko dirén kin objetu singularrak ere, nola an goragoko "deraustae >= deustae". [3028]