"mihi = niri → a(d) m(ih)i = a mi = ki niri", zein dudagabe izanen dén aldrebeskeria redundante, porrokitzaile eta degradante horietako bat; halan ze, suposatzen dugunez, Josu Lavin-ek esanen dú soilik "mí" eta ez "a mí", zeren, "ez da nahicoa?"

Duela gutxi Erramun Gerrikagoitia-k orriotan zioén honako hau (ikus #3240):

Bakoitza an bere libertatea.

zeini Josu Lavin-ek erántzun (ikus #3240):

AN BERE LIBERTATEA!!!

Horren gainean guk komentatu genuen ze (ikus #3241):

Dirudienez, 3240. sarreran, Josu asaldatu da zeren erabiltzen dugu "an" inesibo prepositiboa ki aurkeztu sintagma inesibo luzeak, laburrak, konplexuak, sinpleak, enuntziatiboak eta edozein modukoak. 

Soilik esan ze "an" inesibo prepositiboa da posibleki euskarak duen aukerarik onena ki garatu (derivatu) halako inesibo ireki, potente, efiziente, efektibo eta... modernoa.

Eta Josu-k erántzun (ikus #3241):

Ni ez naiz asaldatzen AN preposizioaren erabileraz. Bai, ordea, gaizki erabiltzen denean.

Guk ez dugu aurkitu hutsik an goragoko erabilera ganik Erramun. Zéin ote da arazo hiperlarri hori ze merézi letra larriak eta hiru zeinu exklamatibo? Berriro diogu: guk ez dugu aurkitu errorerik, baina halakorik egonen balitz (mesedez esan zéin), izanen litzaké justuki hori: errore anekdotiko bat (zein ez dén arazo sistemiko bat), izanen litzake errore bat antzekoa nola beste edozein errore anekdotiko zein gerta litekén noiz erábili edozein tresna.

Esan nahi baita ze hemen kontua ez dira Erramun-en (edo Josu-ren edo nire) erroreak noiz idátzi hau edo bestea, hemen kontua da sistema; alegia, aukera prepositiboak izan ala ez izan, hori da kuestioa. Behin aukera funtzionalak izandakoan, hiztunak erabiliko ditú aukera horiek nola nahiago duen (eta bai, batzuetan hobeto eta beste batzuetan ez hain ondo), baina duda gabe, aukera prepositiboak izanda, sistema bihurtzen dá askoz potenteagoa, jarraituagoa, irekiagoa, flexibleagoa,..., efizienteagoa, efektiboagoa eta baita modernoa ere, esan nahi dugú: modernoa zinez.  

Baina Josu, besterik ezean antza, tematu egiten da kin ustezko erroreak ganik Erramun (nola ikusi ahal dugún an bloga ganik Erramun bera):

Honelaco graciec mesede flaccoa eguiten deraucote euskara garatuari, çuen euskarari, aleguia:

1
an hemen
HEMEN ez da nahicoa?
Erdaraz: en aquí

2
kin hemengo gaurko gaia
con de aquí de hoy el tema

3
kin gaurko hemengo gaia
con de hoy de aquí el tema

4
ki ni
a yo

"Cachondeatzen" ari çarela emaiten du. Sinhesgarritassun guttiegui.

Areago, Josu-k aprobetxatuko ditú ustezko errore horiek ki gaineratu ze (erantzunez ki Erramun):

Laur punctu aiphatu derauzquiçut eta haietarico bat ere ez duçu justificatu.
Adibidez:

an hemen eta ki ni

Certarakotz valio dute bi aldrebesqueria horiec?

Euskara guciz porroquitzeko eta vilqui degradatzecotz baino ez.

Has gaitezen esanez ze goragoko 2) eta 3) horietan ez dugu ikusten ezer ere komentatzeko, salbu Josu-k egiten dituen bi itzulpen horiek, zein, horiek bai, iruditzen zaizkigú katxondeoa, katxondeo hutsa.

Edonola ere, Josu zentratzen da an goragoko 1) eta 4) puntuak, non, egia bada ere ze 1) "an hemen" konposizioa ez da zorionekoa (hobeki "an blog hau" edo "an sarrera hau", zeren "an" horrek hasiera ematen dio ki sintagma adverbial inesibo bat zeinen jarraieran ez litzaken printzipioz egon behar adverbio bat nola "hemen", zeintan, bestalde, "-n" inesiboa jada integratua dagoen), ez da gutxio egia ze, bide beretik, 4) horretan:

• latinezko mihi (= niri) → gaztelaniazko  a(d) m(ih)i = a mí (= "ki niri" redundantea, ordéz 4) "ki ni", Erramun-ek ederki erabilia)
  

Hortxe aurkitzen dugu 1) egituraren antzeko egitura redundante bat ("a(d) m(ih)i = a mí"), zein, euskaraz, bihurtuko litzakén "ki niri", eta zein dudagabe izanen dén aldrebeskeria, porrokitzaile eta degradante horietako bat; halan ze, suposatzen dugunez, Josu Lavin-ek esanen dú soilik "mí" eta ez "a mí", zeren, ez da nahicoa?

Edonola ere, argi utzi daigun: horiek guztiak ez dira baizik anekdotak, eta hemen inportantea dá sistema, alegia, aukera prepositiboak izan ala ez izan. [3243]