Tradizioa izan beharko litzaké inspirazio-iturri eta soluzio-bide, ez indar-alkondara

Zioen atzo Josu Lavin-ek:

Batu (edota bathu) aditza gure traditioneco aditza da.
Batu participioa’ adjectivo modura (euskara batua) ia inexistenta içan da gure literatur traditionean.

"Batu" dá partizipioa on "batu" aditza, berdin nola "bateratu" dén partizipioa on "bateratu" aditza, edo  antzera nola "osotu" dén partizipioa on "osotu" aditza, eta orobat nola "galdu" dén partizipioa on "galdu" aditza". 

Esan nahi baita ze, gure literatur tradizioan ez dira agertzen soilik erabilera konkretuak, baizik-ere mekanismo sortzaileak, eta kasu konkretu horretan agertzen zaigú mekanismo sortzaile bat zeinekin partizipioak bihur litezken adjetibo, eta nondik sortu dirén hainbat adjetibo, eta sor litezkén adjetibo gehiago ere zeintan valoratu beharko litzakén, basikoki, euren funtzionalitatea, euren funtzionalitate komunikatiboa.

Tradizioa izan beharko litzaké inspirazio-iturri eta soluzio-bide, ez indar-alkondara. [1589] [>>>]