Garai horretan, erabiltzen al zirén Urolaldean ere "dio-" adizki singularrak?

Atzokoan, ikusiz ondorengo taula ganik Leturiaga (2019):

genioén:

Taula horretan ederki antzematen da nóla *eradun jatorriko adizkiak oso zabalduta egon zirén artio XVIII. mendea. Gainera ikusten da nóla forma horiek orokorki galtzen ari zirén "-ra-" referentzia datiboa, edo gutxienez referentzia horretako "-r-" hori. Bádirudi ze "-ra-" galdeu zén orokorkiago (an Goierri, Tolosaldea eta Beterri), bitárten Uroladean soilik galdu zén "-r-" partea, barnén joera evolutibo berbera. Akaso bihurtua zén redundantea kin bere aurreko "-i-" hori, zein jada uler litekén nola referentzia datibo bat.

Leturiaga-k, jarraian. jarriko du bere fokua gain Urolaldeko bilakaera propio hori, zehaztuz ondoko taula hau: 

non ikusten dugún lehenengo forma an "dio-" an OikiaDot (1784), zein dén:

OikiaDot (1784): Oikiako Dotrina

Hor, Loiolako dotrinean "diauzkazu" zena, bilakatu dá "diozkagu", zeinen ibilbidea izanen zén (azken urratsean genuké atzoko monoptongazioa):

dirauzkagu > diauzkagu > diozkagu  

horrela amaituz an "dio-", berdin nola goragoko beste eskualdetakoak. Gure galdera dá: Garai horretan, erabiltzen al zirén Urolaldean ere "dio-" adizki singularrak? [1887] [>>>]