Etxaide (1984): "Badago nahaste hontan zer pentsa."

Galdetzen genuen atzo:

Eta, "diozagula", zér da? akaso "*ezan"?, akaso *nin"?, akaso konbinazio bat artén "*ezan" eta "dio-" forma singularrak?

Eta Josu Lavin-ek erántzun:

diozagula horretan o aurreratu da "dio" adizquiaren eraguinez

Bai, itxura guztien arabera, "dio-" adizki-sorta singularra (ondo instalatua baitzen) berriro erakusten ari zén bere indar erakarle analogikoa arrén sortu forma subjuntibo batzuk zein, printzipioz ez ziren regularrak, Ikus daigun ondoko oinoharra ganik Yon Etxaide an bere "(e)za" aditz-erroa datiboko aditz-jokoetan autoreetan zehar" (1984:606):

Badago nahaste hontan zer pentsa. [Etxaide, 1984:606]

Bádirudi ze "diozan", "diozagun,..." formak izan zitezkén lehenengo forma tripersonalak zein hasi zirén ordezkatzen euren aurreko "egin" aditzeko forma tripersonalak ("degion", "degiogun"), eta, hasiera horretan, "dio-" adizki singularren analogiak eraginen zuén "diozan, diozagun" moduko formak. [1891] [>>>]