Gure ikuspegitik, akitanierako "-ko" hori sortuko zén bidéz ber mekanismo fonetiko-fonologikoa zein atzoko "erau-ko-n" eta baita zein "-ko" erlazionatzaile orokorra: abiatuz ti "ho" erakuslea

Gure ikuspegitik, "-ko" sufijo erlazionatzailea ere sortuko litzaké bidéz ber mekanismoa zein "erau-ko-n" (ikus atzoko sarrera):

• [1818] Eta "-ko" sufijoa, nóndik dator?

Hala nola anitz referentziatan topatuko dugún adibidez nóndik datorken "-kin" soziatiboa, edo "-an" inesiboa, edo "-ki" datiboa, ez dugu aurkitu referentzia gehiegirik azálduz nóndik datorkén "-ko" genitibo lokatiboa, zeinen jatorria, antza, ez dagoen batere argi. 

Guk ondorengo sarreretan aztertu nahi genuke ze akaso "-ko" genitibo hori deskonposatu daiteke an "-(k)o", kin gure betiko "-k-" epentetikoa eta "o" demostratibo zaharra. Jarraitukó an ondorengo sarrerak.

Horren harira, galdetzen genuén:

• [1825] Erabiltzen al zen "-ko" atzizkia an akitaniera? Eta hala bazen, nóla? Zéin zentzutan?

Ari gara ahots-goran reflexionatzen gain sorrera on "-ko" sufijoa, zeintaz gogoratu nahi dugun ze Domene-k (2011), jarraituz ildo bat zein konsidera liteken literatura horretako ildo nagusia, zioén hau (ikus hemen):

El sufijo de genitivo locativo (G1) es -ko, que utiliza el sufijo -ta- en la EMN indefinida, como los casos locativos, y procede por adstrato del sufijo celtiberico -co- (Conterbia-co-m = 'los de Contrebia ', Lutia-co-s, etc.) [Domene, 2011:134]

 Domene-k (2011), beherago, orobat zioén hau:

En efecto, el sufijo (...) -ko sustituyó al antiguo sufijo -tar en los apellidos y en los gentilicios, aunque el significado del sufijo -ko es más amplio que el del sufijo -tar y este último es un sufijo derivativo. [Domene, 2011:134]

Hortaz, aráuz Domene, momenturen batean "-ko" hasiko zén erabiltzen euskaraz, ordézkatuz "-tar", baina, zéin momentu izan zitekén hori?

Horrekin lotuta, galdera bat: erabiltzen al zen "-ko" atzizkia an akitaniera? Eta hala bazen, nóla? Zéin zentzutan?

Bihar, saiatuko gara gogoratzen nóla akitanieratik heldutako testigantza apurretan báden "-ko" atzizkirik, zein, oso interesgarriki, lotu ahal dugún kin gure (Azkue-ren) "-k-" eta "-t-" epentetikoak (ikus #783 edo #784).

Gure ikuspegitik, akitanierako "-ko" hori sortuko zén bidéz ber mekanismo fonetiko-fonologikoa zein atzoko "erau-ko-n" eta baita zein "-ko" erlazionatzaile orokorra: abiatuz ti "ho" erakuslea, zein kasu horretan itsatsiko zen ki bere aurreko izena, emanez ororkorki "-ko" ("-k-"), eta batzuetan "-to" ("-t-"). Jarraitukó. [2952] [>>>]