"-kio" formak liraké (ondo) berriagoak zein "-ko" forma zaharrak, eta sortuko liraké ti "-zkio" forma plural analogikoak, nondik gero zabalduko ziren

Itzuliz orain ki gure azken sarreretako haria (alegia, zéin ote den zaharragoa an adizki jokatuetako referentzia indirektoak: "-ko" ala "-kio"; ikus #2950), ikusten ari ginen nóla, gure ikupegitik, "-kio" hori sortzen da ordezkatuz "-ko" regularra an 3. personako adizki pluralak nola:

• zaio → zaizko → zaizkio / zaizkizaio > zazkio / zizkio

 halan ze errepikatu behar dugu atzoko bukaera bera:

Horrek guztiak, hala banaketa geografikoak nola aldaera horien sekuentzia logiko horrek, sendoki sugeritzen digu ze "-zko / -zka" formak dirá zaharragoak zein "-zkio" amaierak, berriro ere.

bidéz analogia kin "zaio" singularra (ikus #2988). Antzera gertatuko litzake kin forma aktibo tripersonal pluralak::

• dio → dizko → dizkio 

bidéz analogia kin "dio" singularra, halan ze forma bipersonal intransitibo berria ("zaizkio") eta forma tripersonal transitibo berria ("dizkio") euren artean ere analogoak lirake, forma aldetik elkarri eutsiz, nola askotan gertatu ohi den (ikus adibidez #2024 edota #2027, halanola ere #2946).

Laburbilduz, "-kio" formak liraké (ondo) berriagoak zein "-ko" forma zaharrak, eta sortuko liraké ti "-zkio" forma plural analogikoak, nondik gero zabalduko ziren. [2991]