... "deust / deutsue / deutso" formen jatorria aurkituko litzateke an forma plural zaharragoen reinterpretazio singularra ("de(ra)uzt / de(ra)utzut / de(ra)utzo"),... (2023)

Mintzo ginen atzo an terminu hauek burúz jatorria on mendebaldeko "deust / deutsue / deutso" moduko forma tripersonalak:

Azken adizki horretan [alegia, (deu)tzos] "-tzo-" hori ez da funtzionatzen nola benetako pluralgilea (zein dén bukaerako "-z > -s" hori), baina, jada zehaztuta dugunez (ikus adibidez #1809), "-tzo-" hori litzaké arrastoa on jatorrizko forma plural bat ("de(ra)utzo") zein, evoluzioaren zurrunbiloan, amaitu da aplikatua ki objetu singularrak, halan ze, interesgarriki, hizkera batzuetan ez da agertu puralgile berririk (forma berak erabiltzen dira kin objetu singularrak eta pluralak) eta beste batzuetan garatu da goragoko "-z > -s" pluralgile formalki redundantea. nahiz ez semantikoki.

Eta horretaz gogoratu nahi genuké ondoko pasartea on gure "Ezbidea vs Garabidea" (an Mikel Mendizabal-en "Euskara Orain. Eraginkortasuna helburu", 2023), non genioén (ikus ere adibidez #1874, #1805 edota #1812):

Izan ere, gure analisian, "deust / deutsue / deutso" formen jatorria aurkituko litzateke an forma plural zaharragoen reinterpretazio singularra ("de(ra)uzt / de(ra)utzut / de(ra)utzo"), balan ze, jatorriz, "(t)s-" horren hasierako "t-" osagai fonetiko hori etorriko litzateke ti "(t)z-" pluralgilea ("z" da pluralgilea). [an gure "Ezbidea vs Garabidea" barnén Mikel Mendizabal-en "Euskara Orain. Eraginkortasuna helburu", 2023:98]

Laburbilduz,  forma horien jatorria litzaké oso sinplea:

... "deust / deutsue / deutso" formen jatorria aurkituko litzateke an forma plural zaharragoen reinterpretazio singularra ("de(ra)uzt / de(ra)utzut / de(ra)utzo"),...

Guztiz bilakabide normala da, aisa argumentagarria,... eta gainera, nahikoa da. [2985]