Lizarraga (1802): "... Cer cithara dá ori? Cithara dá peniténcia,..."

Mintzo ginen atzo eta herenegun gain Lizarraga eta bere sintaxi aurrerazalea, zein, bide batez, izanen zen ber sintaxia zein erabiltzen zuen an bere mezak (esan nahi baita, ahozkoan). Horrá bere erantzun bat ki galdera explizitu bat gain aipatutako zerbait:

... Citharan au guciáu. Cer cithara dá ori? Cithara dá peniténcia, negarra sónua, ta conféssioa cántua. [Lizarraga, 1802]

Kasu horretan nahasten dirá, alde batetik, kontextu diskursibo zehaztailea, non zehazten dén zeozer zein den aipatu lehenago, eta bestetik, hóri kontextu diskursiboa on erantzun explizituak, non, finean, baita ere zehazten da erantzun bat ki galdera explizitu bat. Edonola ere, argi dago emaitza:  

... Cer cithara dá ori? Cithara dá peniténcia,...

Ikus ere ondoko sarrera:

• [1573] Zenbat eta intentzio zehaztaileagoa, zenbat eta hobekiago prestatu nahi izan entzulea (edo irakurlea) afin jaso zehaztapen akaso sorpresibo bat, orduan eta tendentzia handiagoa ki erabili SVO zehaztailea
  

[1605] [>>>]