Esnal (2004): "Labur esanda, kontua ez da doinu bat beste batez ordezkatzea; hau da, SOA [SOV] doinua gaitzetsi (galdegaiaren teoriak lehen doinu bihurtu duena) eta horren ordez SAO [SVO] doinua ezartzea. Baina, bai, indartzea erabat zokoratua dagoen doinua [alegia, SVO]"
Pello Esnal (2004) gehiago mintzo da gain atzoko doinuak: SVO eta SOV doinuak (= SAO eta SOA doinuak) an bere "Egokitasuna hizkuntzaren erabileran: oinarrizkoak":
Subjektua Aditza Osagarriak hitz-ordenari dagokion doinuaz ari naiz; doinua hau kontrajarriz SOA [SOV] doinuari. Labur esanda, kontua ez da doinu bat beste batez ordezkatzea; hau da, SOA [SOV] doinua gaitzetsi (galdegaiaren teoriak lehen doinu bihurtu duena) eta horren ordez SAO [SVO] doinua ezartzea. Baina, bai, indartzea erabat zokoratua dagoen doinua (idatzian askoz zokoratuagoa, ahozkoan baino). Biak baitira zuzenak (gramatikalak); eta batzuetan, behintzat, egokiagoa izan baitaiteke -eta horixe dugu hemen hizpide: egokitasuna- SAO [SVO] doinua, SOA [SOV] baino. Azken batean, ohitura-kontua (tradizio-arazoa) da. [Esnal, 2004:60]Bai, SVO ordena neutroa edo enfatikoa (foku enfatiko postverbala) hortxe daukagu, batera kin SOV ordena ere, nahiz bata izán burulehena eta bestea buruazkena (antzekoa esan ahal da buruzki zenbait aukera pospositibo kin versio prepositiboak, nola adibidez "nahiz eta..." edo "baizik...", ikus herenegungoa). Bai, hortxe ditugu, eta ez dute apurtzen ez hizkuntzaren estruktura mentala, ezta ere hizkuntzaren ritmo naturala. Soilik eskaintzen dizkigute aukera gehigarri bereziki baliosak zatio euren koherentzia diskursiboa. [3277]


















